του Μανόλη Μπουχαλάκη
Το ζήτημα είναι γνωστό εδώ και πολλά χρόνια. Οι μαθητές της αγγλικής καλούνται να παράξουν γραπτό λόγο και αυτό δεν είναι κάτι που γίνεται ούτε αυτονόητα μα ούτε και με οδηγίες σαν να καλείται κάποιος να παίξει ένα επιτραπέζιο παιχνίδι.
Είναι αληθές και παραδεκτό πως το ύφος - το λεγόμενο και register - πρέπει να τυγχάνει ενδελεχούς ανάπτυξης και μελέτης. Αλλιώς εκφραζόμαστε σε ένα επίσημο context και αλλιώς σε ένα ημι-επίσημο ή ανεπίσημο.
Παλαιότερα υπήρχε και το αντίστοιχο etiquette που επέβαλλε συγκεκριμένες φράσεις και λέξεις στις επιστολές. Στο επίσημο ύφος όμως τα τελευταία χρόνια και λόγω της επέλασης των emails πλέον το υπερβολικά "σφιχτό" και άκαμπτο ύφος τείνει να εγκαταλειφθεί υπέρ ενός ευέλικτου ημι-επίσημου ύφους που συνήθως προτιμάται, χωρίς βέβαια να παραγνωρίζεται και το informal style που απαντάται συχνά σε εξετάσεις και σε βιβλία.
Πέρα όμως από τα δεδομένα, δηλαδή τη διάρθρωση μιας έκθεσης με τις σωστές παραγράφους και τα linking words/phrases, το μόνο που ο καθηγητής μπορεί να κάνει είναι να "ανοίξει" το νου των μαθητών με πολύ λεξιλόγιο αλλά όχι ως επιπρόσθετο βάρος.
Δηλαδή, ο καθηγητής καλείται να ανοίξει διάπλατα τις πόρτες του εκάστοτε λεξιλογίου αλλά διαφωτίζοντας παράλληλα το μαθητή ως προς το τι γίνεται στην πραγματική ζωή.
Για παράδειγμα, μια επιστολή παραπόνων για ένα ελαττωματικό προϊόν πρέπει οπωσδήποτε να εμβαπτίζει το μαθητή στην ακριβή κατάσταση για την οποία καλείται να γράψει. Να λέμε δηλαδή πως τα συναισθήματα πικρίας, ίσως αγανάκτησης, εξαπάτησης ενδεχομένως, πρέπει να αποτυπώνονται στην επιστολή αλλά φυσικά χωρίς ακρότητες. Είναι καλώς γνωστό πόσο απεχθάνεται η αγγλική γλώσσα τις έντονα χρωματισμένες λέξεις και φράσεις στην επικοινωνία μας με άλλους ανθρώπους.
Λέμε λοιπόν πως η ανάληψη του ρόλου του παραπονούμενου, ακόμη και αν ο μαθητής δεν έχει ως τώρα μια τέτοια εμπειρία, είναι άκρως σημαντική. Ένας που έχει στα χέρια του ένα χαλασμένο προϊόν τι κάνει; Σπεύδει να δηλώσει αυθημερόν το πρόβλημα και να απαιτήσει λύσεις! Αλλά πάντα με τακτ και με την απαιτούμενη σαφήνεια στις διεκδικήσεις του.
Ένας άλλος τομέας στον οποίο παρατηρείται σοβαρό πρόβλημα είναι η σύνθεση ιστοριών. Δεν απαιτεί κανείς από το μαθητή να γίνει μυθιστοριογράφος ή λογοτέχνης. Όμως, είναι εξαιρετικά σημαντικό να τονίζουμε πως στις ιστορίες μας ενδιαφέρουν κάποια δεδομένα: Πότε, που, ποιοί εμπλέκονται, πως εξελίσσεται η ιστορία, που καταλήγουμε.
Οι ιστορίες που πρέπει να αρχίζουν ή να καταλήγουν με συγκεκριμένες φράσεις δεν είναι καθόλου απωθητικές ή ανυπέρβλητης δυσκολίας. Ο μαθητής μπορεί να εξιστορήσει απλοϊκά γεγονότα όπως ένα ξαφνικό πάρτι-έκπληξη ή μια απλή εξήγηση ενός φαινομένου που στην πρόταση που δίδεται φαντάζει αρχικά τρομακτικό ή ανεξήγητο.
Για παράδειγμα, αν η φράση της έκθεσης ξεκινά με "When I opened the door, I realized that things were totally different than I had expected", ουδεμία απαίτηση υπάρχει για σενάριο τύπου Χίτσκοκ ή για δράμα κατασκοπείας ή για μυστήριο που καλείται να λύσει ο Σέρλοκ Χόλμς.
Τέλος, στις εξετάσεις τύπου opinion όπου απαιτείται η καλή γνώση ενός κοινωνικού ζητήματος και τα επιχειρήματα, αυτές καλό είναι να επιλέγονται από ώριμους και ευρείας αντίληψης ανθρώπους και όχι από παιδιά ηλικίας κάτω των 16.
Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε πως δεν μπορούν όλοι να γράψουν εκθέσεις. Η βοήθεια μας είναι ζωτικής σημασίας αλλά στο τέλος ο καθείς με τις δυνατότητες του.
Προφανώς, οι έχοντες δυσορθογραφία ή άλλες μαθησιακές δυσκολίες που επηρεάζουν το γράψιμο, πρέπει να τυγχάνουν ειδικής μεταχείρησης από ομάδα καθηγητών που έχουν γνώση αυτών των δυσκολιών και των τρόπων αντιμετώπισης τους!
The Crystal Palace was a giant glass-and-iron exhibition hall in Hyde Park, London, that housed the Great Exhibition of 1851. The structure was taken down and rebuilt (1852–54) at Sydenham Hill (now in the borough of Bromley), at which site it survived until 1936.
In 1849 Prince Albert, husband of Queen Victoria and president of the Royal Society of Arts, conceived the idea of inviting international exhibitors to participate in an exposition. Plans were developed and the necessary funds speedily raised, with Victoria herself heading the list of subscribers. The exhibition opened in the Crystal Palace on May 1, 1851.
The Crystal Palace, designed by Sir Joseph Paxton, was a remarkable construction of prefabricated parts. It consisted of an intricate network of slender iron rods sustaining walls of clear glass. The main body of the building was 1,848 feet (563 metres) long and 408 feet (124 metres) wide; the height of the central transept was 108 feet (33 metres). The construction occupied some 18 acres (7 hectares) on the ground, while its total floor area was about 990,000 square feet (92,000 square metres, or about 23 acres [9 hectares]). On the ground floor and galleries there were more than 8 miles (13 km) of display tables.
Some 14,000 exhibitors participated, nearly half of whom were non-British. France sent 1,760 exhibits and the United States 560. Among the American exhibits were false teeth, artificial legs, Colt’s repeating pistol, Goodyear india rubber goods, chewing tobacco, and McCormick’s reaper. Popular British exhibits included hydraulic presses, powerful steam engines, pumps, and automated cotton mules (spinning machines). More than six million visitors attended the exhibition, which was open to the public until October 11. The event showed a significant profit, and a closing ceremony was held on October 15. Thereafter the building was taken down, and it was rebuilt at Sydenham Hill in Upper Norwood, overlooking London from the south.
The Crystal Palace established an architectural standard for later international fairs and exhibitions that likewise were housed in glass conservatories, the immediate successors being the Cork Exhibition of 1852, the Dublin and New York City expositions of 1853, the Munich Exhibition of 1854, and the Paris Exposition of 1855.
For a number of years the Crystal Palace was the site of shows, exhibitions, concerts, football (soccer) matches, and other entertainments. On the night of November 30–December 1, 1936, it was virtually destroyed by fire; the towers that survived were finally demolished in 1941 because they were deemed a conspicuous landmark for incoming German bombers.
Source: Britannica.com
Take a virtual tour of the magnificent Crystal Palace here:
https://www.royalparks.org.uk/visit/parks/hyde-park%23things-to-do/great-exhibition-augmented-reality-experience
του Μανόλη Μπουχαλάκη
O Κινέζος φιλόσοφος Λάο Τσε είπε πως "ένα ταξίδι χιλίων μιλίων ξεκινά με ένα βήμα".
Ο σοφός αυτός άνθρωπος έδωσε τον ορισμό του ταξιδιού. Ξεκινά με τη θέληση του ταξιδιώτη και απαιτεί χρόνο που μπορεί να φαίνεται μακρύς, αλλά βήμα-βήμα το τέρμα έρχεται όλο και πιο κοντά.
Αυτό μας διδάσκει πολλά.
Ταξίδι χωρίς τη θέληση του ταξιδιώτη δεν είναι ταξίδι αλλά καταναγκαστικό έργο. Είναι δέσιμο σε γαλέρα Ισπανική με προορισμό άγνωστο και με μύριες αιτίες για να πεθάνει ή, στην καλύτερη περίπτωση, να αρρωστήσει κανείς.
Το ταξίδι δια της ελεύθερης θελήσεως όμως είναι διαφορετικό. Εμπεριέχει ένα σκοπό. Ξεκινάω από το Α για να πάω στο Β ή στο Γ γιατί αυτό έχω επιλέξει.
Επίσης, το ζητούμενο δεν είναι το μήκος του ταξιδιού, η απόσταση που απαιτείται να καλυφθεί, αλλά το ότι απαιτούνται απλά βήματα και συγκέντρωση σε αυτά, όχι στην απόσταση.
Ο ταξιδιώτης λοιπόν μετρά τα βήματα του, ξαποσταίνει και συνεχίζει. Το ταξίδι του αυτό θέλει να το γεμίσει με εμπειρίες, όπως λαμπρά περιέγραψε ο Καβάφης στην "Ιθάκη". Τότε, αφού αποκομίσει ο ταξιδευτής αυτός σοφία και πολύτιμα πράγματα, τότε και μόνο τότε οι "Ιθάκες" και οι "Οδύσσειες" θα αποκαλύψουν τη σημασία τους.
Άλλωστε, το ταξίδι της εκμάθησης μιας ξένης γλώσσας είναι μακρύ. Σε κάποιες περιπτώσεις δύσκολο και επίπονο. Αλλά και η ξένη γλώσσα είναι ένας ωκεανός. Δεν είναι μια τεχνητή λίμνη σε ένα πάρκο.
Όποιος την εξερευνεί, γίνεται σοφότερος. Όποιος απλώς θέλει μια γρήγορη κρουαζιέρα θα έχει χάσει το νόημα της μάθησης και, το κυριότερο, θα έχει ανακαλύψει ένα μόνο μικρό τμήμα της.
Οι βιαστικοί όμως ταξιδιώτες του σήμερα θέλουν μια ταχύτατη κρουαζιέρα με καταμαράν των 50 κόμβων. Είναι πολυάσχολοι, δεν θέλουν να δαπανήσουν χρόνο ή πόρους.
Ας είναι. Όποιος έχει σοφία, αυτός κατανοεί το νόημα του ταξιδιού. Οι "τουρίστες" δεν ασχολούνται.
Όμως, όσοι εντρυφήσουν στην αγγλική γλώσσα θα έχουν τα εξής πολύτιμα πλεονεκτήματα :
Α) Θα δουν την ιστορία μιας αυτοκρατορίας η οποία στους τέσσερις αιώνες της ισχύος της κατείχε το 24% της έκτασης του πλανήτη και είχε υπηκόους ένα αντίστοιχο ποσοστό του συνολικού πληθυσμού της Γης. Μέσα από τις κτήσεις και το εμπόριο, εμπλουτίστηκε η γλώσσα δίνοντας και παίρνοντας ορισμούς και ιδιωματισμούς από τις αποικίες.
Μέσα από την ιστορία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας θα μάθει για την Ελισαβετιανή Εποχή, τις ίντριγκες των βασιλέων, θα εντρυφήσει στο ευφυές μυαλό του Ουϊλιαμ Σαίξπηρ και θα δει τις τεκτονικές αλλαγές στους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης που είτε συμμαχούσαν είτε πολεμούσαν το Βρετανικό θρόνο.
Θα ανακαλύψει τη Βικτωριανή Εποχή, την εποχή των θαυμάτων της μηχανικής και της τεχνολογίας, αλλά και της τεράστιας εξαθλίωσης του πληθυσμού λόγω της αστυφιλίας και της υπερεντατικής εργασίας στα εργοστάσια, τα οποία ενέπνευσαν μεγάλους λογοτέχνες όπως ο Κάρολος Ντίκενς στο να γράψουν αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Θα μάθει για επιστήμονες και εφευρέτες που ως τώρα ίσως δεν ήσαν ευρέως γνωστοί, όπως για παράδειγμα για την κόρη του Λόρδου Βύρωνα, Άντα Λάβλεϊς, η οποία θεωρείται από τους πρωτοπόρους στον προγραμματισμό των ηλεκτρονικών υπολογιστών ήδη από το 19ο αιώνα!
Θα δει τον τρόπο σκέψης μεγάλων ηγετών όπως ο Ουϊνστον Τσώρτσιλ ο οποίος οδήγησε τη χώρα του στη νίκη στον αέρα κατά του Ναζισμού.
Όλα τα παραπάνω, στην αυθεντική γλώσσα και τον τρόπο που σκέπτονταν οι Βρετανοί και όχι σε μετάφραση, θα φανερώσουν τις ρίζες πολλών γεγονότων που φτάνουν ως τις μέρες μας και το γιατί ο κόσμος μας σήμερα είναι όπως είναι.
Β) Θα παρακολουθήσει τη γέννηση νέων κρατών όπως οι ΗΠΑ και η Αυστραλία και θα γνωρίσει τον δικό τους αυτοτελή πολιτισμό και τις συνήθειες τους.
Γ) Θα έχει πρόσβαση σε ένα τεράστιο όγκο πληροφοριών για κάθε επιστήμη που χρησιμοποιεί την αγγλική γλώσσα.
Δ) Θα διαπιστώσει πως ο κόσμος είναι πολύ πιο διασυνδεδεμένος και ενιαίος από ότι φανταζόταν και πως οι ομοιότητες, παρ'όλες τις πολιτισμικές διαφορές, είναι τεράστιες.
Όλα τα παραπάνω και ακόμη περισσότερα περιμένουν τον εξερευνητή της αγγλικής γλώσσας.
Όσοι σπουδαστές λοιπόν θέλουν ένα απλό island hopping, ας μείνουν σε αυτό. Οι υπόλοιποι όμως έχουν ένα μεγάλο και συναρπαστικό ταξίδι μπροστά τους!
Συνεχίζουμε σήμερα τη σειρά "Interesting!" με μια σύντομη ανασκόπηση της ιστορίας της Αγγλικής γλώσσας
History of the English language
Old English (5th to 11th Century)
Albert Baugh, a notable English professor at the University of Pennsylvania notes amongst his published works that around 85% of Old English is no longer in use; however, surviving elements form the basis of the Modern English language today.
Old English can be further subdivided into the following:
Prehistoric or Primitive (5th to 7th Century) – available literature or documentation referencing this period is not available aside from limited examples of Anglo-Saxon runes;
Early Old English (7th to 10th Century) – this period contains some of the earliest documented evidence of the English language, showcasing notable authors and poets like Cynewulf and Aldhelm who were leading figures in the world of Anglo-Saxon literature.
Late Old English (10th to 11th Century) – can be considered the final phase of the Old English language which was brought about by the Norman invasion of England. This period ended with the consequential evolution of the English language towards Early Middle English.
Early Middle English
It was during this period that the English language, and more specifically, English grammar, started evolving with particular attention to syntax. Syntax is “the arrangement of words and phrases to create well-formed sentences in a language,” and we find that while the British government and its wealthy citizens Anglicised the language, Norman and French influences remained the dominant language until the 14th century.
An interesting fact to note is that this period has been attributed with the loss of case endings that ultimately resulted in inflection markers being replaced by more complex features of the language. Case endings are “a suffix on an inflected noun, pronoun, or adjective that indicates its grammatical function.”
Late Middle English
It was during the 14th century that a different dialect (known as the East-Midlands) began to develop around the London area.
Geoffrey Chaucer, a writer we have come to identify as the Father of English Literature[5] and author of the widely renowned Canterbury Tales, was often heralded as the greatest poet of that particular time. It was through his various works that the English language was more or less “approved” alongside those of French and Latin, though he continued to write up some of his characters in the northern dialects.
It was during the mid-1400s that the Chancery English standard was brought about. The story goes that the clerks working for the Chancery in London were fluent in both French and Latin. It was their job to prepare official court documents and prior to the 1430s, both the aforementioned languages were mainly used by royalty, the church, and wealthy Britons. After this date, the clerks started using a dialect that sounded as follows:
gaf (gave) not yaf (Chaucer’s East Midland dialect)
such not swich
theyre (their) not hir
As you can see, the above is starting to sound more like the present-day English language we know.
If one thinks about it, these clerks held enormous influence over the manner of influential communication, which ultimately shaped the foundations of Early Modern English.
Early Modern English
The changes in the English language during this period occurred from the 15th to mid-17th Century, and signified not only a change in pronunciation, vocabulary or grammar itself but also the start of the English Renaissance.
The English Renaissance has much quieter foundations than its pan-European cousin, the Italian Renaissance, and sprouted during the end of the 15th century. It was associated with the rebirth of societal and cultural movements, and while slow to gather steam during the initial phases, it celebrated the heights of glory during the Elizabethan Age.
It was William Caxton’s innovation of an early printing press that allowed Early Modern English to become mainstream, something we as English learners should be grateful for! The Printing Press was key in standardizing the English language through distribution of the English Bible.
Caxton’s publishing of Thomas Malory’s Le Morte d’Arthur (the Death of Arthur) is regarded as print material’s first bestseller. Malory’s interpretation of various tales surrounding the legendary King Arthur and the Knights of the Round Table, in his own words, and the ensuing popularity indirectly ensured that Early Modern English was here to stay.
It was during Henry the VIII’s reign that English commoners were finally able to read the Bible in a language they understood, which to its own degree, helped spread the dialect of the common folk.
The end of the 16th century brought about the first complete translation of the Catholic Bible, and though it didn’t make a markable impact, it played an important role in the continued development of the English language, especially with the English-speaking Catholic population worldwide.
The end of the 16th and start of the 17th century would see the writings of actor and playwright, William Shakespeare, take the world by storm.
Why was Shakespeare’s influence important during those times? Shakespeare started writing during a time when the English language was undergoing serious changes due to contact with other nations through war, colonisation, and the likes. These changes were further cemented through Shakespeare and other emerging playwrights who found their ideas could not be expressed through the English language currently in circulation. Thus, the “adoption” of words or phrases from other languages were modified and added to the English language, creating a richer experience for all concerned.
It was during the early 17th century that we saw the establishment of the first successful English colony in what was called The New World. Jamestown, Virginia, also saw the dawn of American English with English colonizers adopting indigenous words, and adding them to the English language.
The constant influx of new blood due to voluntary and involuntary (i.e. slaves) migration during the 17th, 18th and 19th century meant a variety of English dialects had sprung to life, this included West African, Native American, Spanish and European influences.
Meanwhile, back home, the English Civil War, starting mid-17th century, brought with it political mayhem and social instability. At the same time, England’s puritanical streak had taken off after the execution of Charles I. Censorship was a given, and after the Parliamentarian victory during the War, Puritans promoted an austere lifestyle in reaction to what they viewed as excesses by the previous regime. England would undergo little more than a decade under Puritan leadership before the crowning of Charles II. His rule, effectively the return of the Stuart Monarchy, would bring about the Restoration period which saw the rise of poetry, philosophical writing, and much more.
It was during this age that literary classics, like those of John Milton’s Paradise Lost, were published, and are considered relevant to this age!
Late Modern English
The Industrial Revolution and the Rise of the British Empire during the 18th, 19th and early 20th-century saw the expansion of the English language.
The advances and discoveries in science and technology during the Industrial Revolution saw a need for new words, phrases, and concepts to describe these ideas and inventions. Due to the nature of these works, scientists and scholars created words using Greek and Latin roots e.g. bacteria, histology, nuclear, biology. You may be shocked to read that these words were created but one can learn a multitude of new facts through English language courses as you are doing now!
Colonialism brought with it a double-edged sword. It can be said that the nations under the British Empire’s rule saw the introduction of the English language as a way for them to learn, engage, and hopefully, benefit from “overseas” influence. While scientific and technological discoveries were some of the benefits that could be shared, colonial Britain saw this as a way to not only teach their language but impart their culture and traditions upon societies they deemed as backward, especially those in Africa and Asia.
English in the 21st Century
If one endevours to study various English language courses taught today, we would find almost no immediate similarities between Modern English and Old English. English grammar has become exceedingly refined (even though smartphone messaging have made a mockery of the English language itself) where perfect living examples would be that of the current British Royal Family. This has given many an idea that speaking proper English is a touch snooty and high-handed. Before you scoff, think about what you have just read. The basic history and development of a language that literally spawned from the embers of wars fought between ferocious civilisations. Imagine everything that our descendants went through, their trials and tribulations, their willingness to give up everything in order to achieve freedom of speech and expression.
Everything has lead up to this point where English learners decide to study the language at their fancy, something we take for granted as many of us have access to courses to improve English at the touch of a button!
Perhaps you’re a fan of Shakespeare, maybe you’re more intune with John Milton or J.K. Rowling? Whatever you fancy, these authors, poets and playwrights bring to life more than just words on a page. With them comes a living history that continues to evolve to this day!
The idea may have backfired as the English language walked away with a large number of foreign words that have now become part and parcel of the English language e.g. shampoo, candy, cot and many others originated in India!
With excerpts from Oxford International English
Photo: Shakespeare before Sir Thomas Lucy in the hall of Charlecote. Oil on canvas by Thomas Brooks, 1857.
© RSC Theatre Collection
Article and photo not for commercial purposes. Informative purposes only.
του Μανόλη Μπουχαλάκη
Κάποτε η Γραμματική της Αγγλικής ήταν τυποποιημένη σε ξεχωριστό και αυτοτελές βιβλίο. Αυτό έδινε τη δυνατότητα στον διδάσκοντα να επιλέξει ο ίδιος το ρυθμό με τον οποίο θα τη δίδασκε και φυσικά να κάνει επιλεκτικά τα κεφάλαια που ήθελε ανάλογα με τις ανάγκες της τάξης.
Βέβαια, τότε οι Γραμματικές ήταν δύσκολες, σε σελίδες ασπρόμαυρες και με πολλές ασκήσεις αφού ο δρόμος οδηγούσε σε δύο μόνο φορείς εξετάσεων, το Κέμπριτζ και το Μίσιγκαν. Τα ΤΟΕFL, TOEIC, IELTS δεν ήταν ευρέως γνωστά στο μέσο σπουδαστή παρά σε όσους ήθελαν καριέρα στο εξωτερικό.
Σήμερα λοιπόν έχει συμβεί μια δυσάρεστη εξέλιξη. Η "ανάγκη" για ομοιογένεια στα πακέτα των βιβλίων έχει επιφέρει αφενός ένα αλαλούμ στον αριθμό των ασκήσεων στα διάφορα components (σύνηθες το φαινόμενο πολύ όμοιες ασκήσεις να ανευρίσκονται ταυτόχρονα σε coursebook, workbook, γραμματική, test booklet αλλά και στα επαναληπτικά τεστ του ίδιου του coursebook), αφετέρου δε ένα δυσανάλογο βάρος στο μαθητή και το διδάσκοντα που αναγκάζεται να διαλέγει ασκήσεις προκαλώντας την απορία των γονέων που νομίζουν πως άδικα αγόρασαν το πακέτο των βιβλίων.
Ας δώσουμε ένα παράδειγμα.
Το Module Three του αναγνωστικού π.χ. αναφέρεται στον Απλό Υπερσυντέλικο VS τον Απλό Αόριστο. Έτσι αποφάσισαν οι συγγραφείς και έτσι έπραξαν. Κατόπιν, δίδεται μια πολύ σύντομη παράθεση των δύο χρόνων γιατί πρέπει (?) ο μαθητής να ανατρέξει στη Γραμματική για να δει αναλυτικά τους χρόνους. Περιέργως όμως δεν τους παρατούν τους χρόνους αυτούς στην ησυχία τους μακριά από το coursebook ή το workbook για να δει ο μαθητής την αναλυτική παρουσίαση και τις ασκήσεις στο κατ' εξοχήν ειδικό βιβλίο, αλλά "χώνουν" ασκήσεις με Υπερσυντέλικο και Αόριστο σε όλα τα components.
Ποιός ο λόγος; Για επανάληψη στην περίπτωση που δεν εμπεδωθεί η θεωρία και οι ασκήσεις της Γραμματικής; Μα για αυτό το λόγο δεν υπάρχουν τα revision exercises? Τι ακριβώς θα επιτευχθεί με τον ορυμαγδό των - σχεδόν πανομοιότυπων - ασκήσεων σε όλα τα components?
Μήπως τελικά βαδίζουμε σε ένα ταχύρρυθμο curriculum το οποίο, επί τη ευκαιρία, συμβαδίζει με την όλο και μεγαλύτερη πίεση για γρηγορότερη "αποφοίτηση" και πιστοποίηση; Μήπως εγκαταλείπονται άρδην οι ισχυρισμοί για "ευκολότερα" βιβλία, για ηπιότερους τίτλους και για custom-made διδασκαλία;
Θα πει κάποιος, ας μην αφορίζουμε ήδη. Σίγουρα υπάρχουν ακόμη τίτλοι που έχουν ηπιότερη προσέγγιση και που δεν έχουν ως αυτοσκοπό το "Β2 στα 12 και το Γ2 στα 14".
Ποιός μας λέει όμως πως δεν θα μπει ο γονέας στον πειρασμό να επιλέξει τα συμπυκνωμένα βιβλία; Όταν καθηγητές και σχολές τάζουν γρήγορα αποτελέσματα, για το μέσο γονέα κάθε τι άλλο θα θεωρηθεί κωλυσιεργία, χαμένος χρόνος και παραπάνω έξοδα.
Με βάση όμως αυτά, πάει περίπατο η συμπεριληπτικότητα και η απαραίτητη στήριξη ακόμα και στον αδύναμο μαθητή. Κι αυτό διότι λόγω του επιθετικού μάρκετινγκ κάποιων εκδοτικών οίκων, η "μπάλα" συμπαρασύρει τους πάντες και πλέον το zeitgeist επιτάσσει και διατάσσει πράγματα και απαιτεί υποταγή.
Ανάχωμα σε μια τέτοια ομιχλώδη και πιθανόν βλαπτική για το μέσο μαθητή κατάσταση είναι η πλήρης αποσύνδεση της Γραμματικής με το Coursebook και το workbook. Με αυτό τον τρόπο, ο καθηγητής μπορεί να κάνει μια παύση στην κύρια ύλη και να αφιερώσει χρόνο στην εκμάθηση των γραμματικών φαινομένων. Στην περίπτωση αργής ανταπόκρισης από κάποιους μαθητές, μπορεί κατόπιν να συμπεριλάβει υλικό από το workbook ή τα revision tests (όχι όμως από το coursebook στο οποίο οι ασκήσεις γραμματικής πρέπει να εξαφανιστούν πλην, ίσως, μιας και μόνο ενδεικτικής).
Αυτό όμως προαπαιτεί μια ευελιξία στις κινήσεις του καθηγητή την οποία πρέπει να έχει από τους εργοδότες του για να μπορέσει να καταστρώσει το κατάλληλο πλάνο με βάση τη δυναμική του κάθε τμήματος (και αφού φυσικά έχουν δοθεί τα πρέποντα placement tests).
Παράλληλα οφείλεται μια ειλικρινής και σαφής ενημέρωση στους γονείς των μαθητών για το τι θα εξελιχθεί κατά τη σχολική χρονιά και ποιοί είναι οι στόχοι που έχουν τεθεί.
Φυσικά, για να προχωρήσει το πλάνο αυτό θα πρέπει να καταστεί σαφές πως η αγγλική δεν είναι φαστ φουντ ούτε μπαίνει σε καλούπια που επιθυμεί ένας μη σχετικός με τη γνώση της γλώσσας.
Πρώτο βήμα λοιπόν προς μια υγιέστερη και πιο ρεαλιστική εκμάθηση των Αγγλικών είναι ο διαχωρισμός της γραμματικής από την ύλη του coursebook και η εξαφάνιση των γραμματικών ασκήσεων από όλα τα components πλην κάποιων δειγμάτων που θα δείχνουν πως εφαρμόζεται ο κανόνας.
Έτσι, το βάρος θα πέφτει στο βιβλίο της γραμματικής μόνο και σε κάποια revision tests.
Ξεκινάμε σήμερα την ενότητα Interesting! στην οποία θα μάθουμε ενδιαφέροντα πράγματα για την Αγγλική Γλώσσα.
Πρώτο μας θέμα, μερικές ενδιαφέρουσες λέξεις και φράσεις που υπάρχουν στην Αγγλική με Λατινογενή προέλευση:
| Καθώς και: | |
| addendum | An item added, for example at the end of a book or publication. |
| ad hoc | For that specific purpose. |
| ad lib (ad libitum) | Freely; without restriction; without preparation, improvised. |
| ad nauseam | To a sickening or excessive degree. |
| ad vitam aeternam | For life; forever. |
| agenda | List of things to be done or matters to be discussed. |
| alibi | Proof that someone suspected of a crime was in another place at the time it happened. |
| alter ego | Another self; another aspect of oneself. |
| antenna | 1) A transducer which converts electrical power into electromagnetic waves and vice versa. 2) Feeler or horn of an insect. |
| a posteriori | Based on experience; derived from evidence |
| a priori | Based on an assumption rather than on observed facts |
| bona fide | Done in good faith, without intention to deceive. |
| carpe diem | Seize the day (enjoy yourself while you can). |
| caveat emptor | Let the buyer beware (used as a a type of disclaimer in contracts). |
| circa | Around, about or approximately (used before a year). |
| cum laude | With honours (above-average achievement). |
| curriculum vitae | Course of one’s life: a summary of one's career and qualifications |
| de facto | From the fact (exists in actual fact, although not official). |
| ergo | Therefore; for that reason. |
| et cetera | And other similar things; and so forth. |
| exempli gratia (e.g.) | For example. |
| grosso modo (from 'grossus modus') | more or less; roughly; in broad terms |
| facsimile | An exact copy. |
| id est (i.e.) | That is; in other words. |
| in situ | On site (where something takes place). |
| ipso facto | By that very fact; as a direct consequence. |
| mea culpa | It's my fault; through my fault; I apologize |
| modicum | A small amount. |
| modus operandi | The usual way of doing things (for example: the modus operandi of burglars). |
| per se | In itself |
| persona non grata | An unacceptable person who is not wanted or welcome. |
| post mortem | Examination of a dead body (to determine the c ause of death). |
| pro bono | Free of charge; without asking for payment. |
| pro forma | Standard document (for example, a pro forma invoice). |
| pro rata | In proportion to the amount or size of something. |
| propaganda | Misleading or biased information used to promote a cause. |
| quid pro quo | Something for something : a reciprocal exchange of goods or services |
| simulacrum | A vague semblance of something; a superficial likeness. |
| sine die | Indefinitely; without fixing a date for future action. |
| sine qua non | Essential condition without which something is impossible. |
| solo | Done or performed by one person alone. |
| status quo | The present or current situation; the existing state of affairs. |
| subpoena | Legal document ordering someone tyo appear in court. |
| vice versa | Valid also in the opposite order, or the other way round. |
| vox populi | The voice of the people i.e. public opinion. |
του Μανόλη Μπουχαλάκη
Τελικά ως φαίνεται βαδίζουμε σε ένα ομοιόμορφο σύστημα και νοοτροπία που πλέον απαντώνται όλο και συχνότερα στα πακέτα των EFL Coursebooks.
Δηλαδή;
Πυκνότατη ύλη, χαοτικά χρώματα και εικόνες που δεν έχουν αρχή, μέση και τέλος, activities που βγαίνουν από το πουθενά και καταιγισμός από γραμματικά φαινόμενα.
Και σαν να μην έφτανε όλο τούτο το χάος, στο "καπάκι" και η εισαγωγή όλων των skills : reading - speaking - listening - writing σε ένα module.
Και αν αυτά θα μπορούσαν να θεωρηθούν περίπου ευνόητα σε επίπεδα άνω του Β1, τώρα μετά λύπης και τρόμου βλέπουμε αυτά να ισχύουν πλέον από το επίπεδο Α1.
Κρούω εντονότατα τον κώδωνα του κινδύνου:
Πάρτε το αλλιώς εκεί στους εκδοτικούς οίκους!
ΜΗΝ συνεχίσετε να επενδύετε σε ανώφελα πρότζεκτ. ΔΕΝ είναι έτσι η πραγματική τάξη!
Η αμάθεια, η ημιμάθεια και οι πολλές δυσκολίες απαντώνται σε ένα τεράστιο ποσοστό των μαθητών. Δεν γίνεται να υποφέρει τόσος κόσμος και μαζί και οι καθηγητές για τη συμπίεση και τη συμπύκνωση της ύλης.
Δεν γίνεται να ρυθμίζουν τη μαθησιακή διαδικασία μερικοί ξιπασμένοι γονείς που θέλουν τα παιδιά τους να δίνουν πιστοποιήσεις από την έκτη δημοτικού ή από την πρώτη γυμνασίου.
ΔΕΝ μαθαίνονται τα γραμματικά φαινόμενα τόσο εύκολα, πόσο μάλλον σε μια ενότητα να κατεβάζετε τρία, τέσσερα ή πέντε φαινόμενα περιμένοντας (?) τους μαθητές να τα αφομοιώσουν.
Αλλάξτε ρότα τώρα!
Δημιουργήστε σειρές που θα απευθύνονται σε απλούς και καθημερινούς μαθητές που έχουν μεν δίψα για μάθηση αλλά που δεν είναι "καλιμπραρισμένοι" ή "αυτοματοποιημένοι" στο να πάνε να δώσουν εξετάσεις ει δυνατόν και στο νήπιο.
Αφήστε τις φρενήρεις σειρές σας για τους γρήγορους και φτιάξτε άλλες για τους πιο αργούς.
Άν θέλετε να λέγεστε συμπεριληπτικοί, μότο της εποχής άλλωστε.
Αλλιώς βγάλτε μια ταμπέλα που να λέει "Για όσους μπορούν μόνο!"
του Μανόλη Μπουχαλάκη Στο θέμα έχουμε αναφερθεί ξανά. Ο ενήλικας σπουδαστής είναι ένα treasure trove προκλήσεων και απαιτεί μεγάλη υπομονή...
