Πληροφορημένοι....απληροφόρητοι!

 

του Μανόλη Μπουχαλάκη

Να λοιπόν που ζήσαμε και αυτό το παράδοξο. Να μπορεί ο νέος, ο έφηβος, ο ενήλικος, να βρίσκει σχεδόν τα πάντα μέσω του διαδικτύου και όμως στην τάξη να παραμένει λειτουργικά αναλφάβητος!

Τα χρόνια τα παλιά, τα βιβλία των Αγγλικών ήσαν λιγοστά. Κάτι τίτλους η Λόνγκμαν, κάτι η ΜακΜίλαν, κάτι ο Γρίβας, ο Μπουκουβάλας, η Παγουλάτου. Και το...φόβητρο των εξετάσεων, τα βιβλία της Sylvia Kar (φυσικά για τους καλά προετοιμασμένους κάθε άλλο παρά φόβητρο ήταν).

Από λεξικά; Κανένα αρχαίο του...Divry και μετέπειτα το επαναστατικό του Σταυρόπουλου, κατόπιν του Collins, του Cambridge, του Σταφυλίδη και για ορισμένους τυχερούς (εμού συμπεριλαμβανομένου), το τρομερό και φοβερό Webster's Collegiate Dictionary.

Πέραν τούτων, το....χάος. Εκτός και αν κάποιος είχε εύκολη πρόσβαση σε δημοτικές βιβλιοθήκες ή είχε συγγενείς στο Λονδίνο ή τη Νέα Υόρκη, ώστε να προμηθεύεται λεξικά και ποικίλο υλικό.

Σήμερα, συμβαίνει μια αληθινή κοσμογονία. Όχι μόνο πλουσιότατα λεξικά και thesauri είναι δωρεάν διαθέσιμα, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει η Wikipedia, η Μπριτάνικα και δεκάδες άλλες εγκυκλοπαίδειες δωρεάν ή με ελάχιστη συνδρομή.

Συν τοις άλλοις, εκατομμύρια περιοδικά, βιβλία, τηλεοπτικές σειρές και ταινίες βρίσκονται στο διαδίκτυο για το κάθε τι. Από κηπουρική και μαγειρική μέχρι πολεμικά θέματα, gaming, software, κλπ.

Η δε νεότερη γενιά φαίνεται πως είναι αρκούντως ενημερωμένη για νέους τραγουδιστές, ηθοποιούς, αθλητές, celebrities και τράπερς. Ξέρουν να χειρίζονται εφαρμογές όπως το Facebook, το Snapchat, το Ίνσταγκραμ και δεκάδες άλλες. 

Είναι δε τέτοια η υπερ-έκθεση σε πληροφορίες που μερικές φορές απλώς βαριούνται να τις ψάξουν και στο σχολείο ή στο πανεπιστήμιο καταφεύγουν σε copy-paste ή σε "γραφεία" συγγραφής εργασιών.

Με βάση όλα τα παραπάνω, θα περίμενε κανείς να είναι ενήμεροι για τα θέματα της επικαιρότητας. Να ξέρουν κάτι για το σχολικό εκφοβισμό, για το ρατσισμό, τα πολεμικά μέτωπα που μαίνονται στην εποχή μας, τη σημασία της συμπεριληπτικότητας και της ενσυναίσθησης.

Κυρίως δε, να ξέρουν πως υπάρχει και άλλος κόσμος εκεί έξω.

Αντ' αυτού, και πλην κάποιων εξαιρέσεων, κυριαρχεί η απάθεια, η άγνοια και η εμμονή με το ποδόσφαιρο ή με τη μουσική ραπ ή με μια τελευταία εφαρμογή στα κινητά.

Αυτοί οι σπουδαστές νυστάζουν και υποφέρουν όταν κάνουν μάθημα, οι πληροφορίες των βιβλίων τους φαίνονται ανούσιες, τα πολυμέσα και τα βίντεο των βιβλίων ευκαιρία για χάχανα και εμπαιγμό των, ενίοτε γκροτέσκων, καρτούν που πασχίζουν να τους μάθουν τα ομαλά και τα ανώμαλα ρήματα.

Μα και στα μεγάλα επίπεδα, λίγοι είναι οι....ψαγμένοι. Οι περισσότεροι ακούν παθητικά και μηχανικά τι λέει ο καθηγητής και παθητικά και μηχανικά προσπαθούν να μιλήσουν στο speaking των εξετάσεων.

Τι φταίει για αυτούς τους....απληροφόρητους πληροφορημένους;

Κατά το γράφοντα, το ότι η εποχή μας δεν προσφέρει ευκαιρίες για κατάκτηση και μόχθο.

Όλα είναι ένας χαβαλές, ένα παιχνίδι, ένα "ωχ αδερφέ".

Αυτή η νοοτροπία θα συνεχιστεί και στο πανεπιστήμιο και μετά την αποφοίτηση. Σε τυχόν σεμινάρια και πιστοποιήσεις για τη δια βίου μάθηση (ευφημισμός!), πάλι τα ίδια θα γίνουν. 

"Άντε να τελειώνουμε γιατί θα πάμε το βράδυ για ποτάκι", φαίνεται πως είναι το modus vivendi πολλών ανθρώπων.

Λοιπόν, αν βρείτε τέτοιους στο δρόμο σας, φίλτατοι καθηγητές, προσπεράστε τους. Δεν αξίζει να δαπανήσετε χρόνο και κόπο για ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται για γνώση.

Αντιθέτως επικεντρωθείτε σε όσους αρέσκονται στην εξερεύνηση του κόσμου δια μέσω της αγγλικής γλώσσας. 

Αυτοί θα γίνουν χρήσιμοι άνθρωποι και παραγωγικοί στην εργασία τους.

Τους άλλους, αφήστε τους στο μικρόκοσμο τους. 

Θα τους ξαναδείτε άλλωστε, πιθανότατα, σε μερικά χρόνια όταν δεν θα θυμούνται πια πως τους λένε και θα σας ζητήσουν "ταχύρρυθμα" για να....μάθουν να μιλάνε!