Διπλώματα και...αρώματα

 

του Μανόλη Μπουχαλάκη

Παραφράζοντας το γνωστό τραγούδι του Νίκου Ξυλούρη, οι εποχές μας είναι γεμάτες από διπλώματα και...αρώματα.

Οι φορείς που πλέον απονέμουν πιστοποιήσεις Αγγλικών υπερβαίνουν τους είκοσι και κατά τα φαινόμενα θα υπάρξουν περισσότεροι. Το ΑΣΕΠ δεν δύναται βέβαια να "κόψει" έναν φορέα αν αυτός πληροί κάποιες προϋποθέσεις που ορίζει ο νόμος.

Θα εξετάσουμε εν τάχει δύο χαρακτηριστικά των διπλωμάτων (ή πιστοποιητικών).

Το πρώτο είναι η αντοχή του στο χρόνο. Είναι γεγονός πως αν κανείς αφήσει τα Αγγλικά, τον αφήνουν και αυτά. Κάποιος που πιστοποιήθηκε με επίπεδο Γ2 δεν σημαίνει πως μετά από δέκα χρόνια θα είναι στο ίδιο επίπεδο. Μάλιστα, πολλοί είναι αυτοί που άπαξ και ξεφύγουν από το "ζουρλομανδύα" των εξετάσεων με τα δύσκολα coursebooks, τα practice tests και τις δυσνόητες εκθέσεις, ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους και πορεύονται σε τελείως διαφορετικές θάλασσες στις οποίες η αγγλική είναι περιορισμένη στα....άκρως απαραίτητα.

Αντοχή λοιπόν στο χρόνο δεν έχει κανένα χαρτί, πόσο μάλλον αυτά που λήγουν εντός διετίας και τα οποία γίνονται ευρέως αποδεκτά σε πανεπιστήμια και διεθνείς οργανισμούς και πολυεθνικές. Η δε...κουτοπονηριά πως το δικό μου το χαρτί δεν λήγει, άρα είμαι κατοχυρωμένος, είναι για γέλια και για κλάματα. Πολλές εταιρείες και ιδρύματα δίνουν δικά τους τεστ άπαξ και περάσουν κάποια....τέρμενα από τότε που ο υποψήφιος για εργασία ή μεταπτυχιακό πήρε το χαρτί της πιστοποίησης.

Το δεύτερο στοιχείο είναι η εντελώς λανθασμένη ηλικιακή ομάδα που συνήθως δίνει εξετάσεις πιστοποίησης. Δεν νοείται να δίνει κανείς Β2 στα 12 ή τα 13 και Γ2 στα 14-15. Αυτά είναι βαρβαρότητες και δείγμα πλήρους ανωριμότητας της ελληνικής κοινωνίας.

Και αν και τα τελευταία χρόνια με την έλευση πιο βατών πιστοποιητικών θα μπορούσε κανείς να πει πως μέχρι το Β2 τα πράγματα δεν είναι ιδιαίτερα πολύπλοκα, ωστόσο το σκαλί προς το Γ2 είναι απότομο, μεγάλου ύψους και δεν συγχωρεί παιχνιδάκια.

Στο Γ2 δεν πάει κανείς επειδή έτσι του κάπνισε ή επειδή το ζήτησαν από μια εταιρεία ή από ένα πανεπιστήμιο.

Το επίπεδο αυτό θέλει μεγάλο βαθμό ωριμότητας και κριτικής σκέψης και πάρα πολλή ενημέρωση και ενασχόληση με τα τρέχοντα κοινωνικά ζητήματα: Ανεργία, Bullying, Φτώχεια, Ρατσισμός, Πόλεμος, Εργασιακό περιβάλλον, Οικολογία, κλπ. 

Είναι ευνόητο πως ένας έφηβος 14 ή 15 ετών δεν μπορεί να έχει αντίληψη περί σχεδόν ουδενός εκ των ανωτέρω όσο και αν είναι πολύ μελετηρός στο σχολείο ή αν έχει διαβάσει την εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα πριν τις εξετάσεις.

Το Γ2 ισούται στην κλίμακα προσόντων του Ηνωμένου Βασιλείου με το επίπεδο 3, δηλαδή τα Α levels που τα δίνουν native speakers ηλικιών 16-18. Άν και τα Α levels έχουν τεράστια διαφορά ως προς τις απαιτήσεις για κριτική σκέψη και ένας μέσος Έλληνας μαθητής θα είχε ελάχιστες πιθανότητες να τα περάσει, ωστόσο το επίπεδο της γλώσσας προσομοιάζει των Α levels στα Proficiency ειδικά του Cambridge και του IELTS Academic.

Η γνωστή φαγωμάρα των γονέων να τελειώνουν γρήγορα με τα Αγγλικά δεν πρέπει να αναιρεί το γεγονός πως τα υψηλά επίπεδα δεν είναι για όλους και πως ο σκεπτόμενος, ώριμος και με κριτική σκέψη μαθητής έχει τις περισσότερες πιθανότητες να επιτύχει.

Καλείται λοιπόν ο καθηγητής να πληροφορήσει τους γονείς και τους υποψήφιους για το τι συμβαίνει με τα πιστοποιητικά ώστε να μην καταλείπονται αμφιβολίες ή να υπάρχουν λανθασμένες ιδέες για αυτά.

Όσο αυτό δεν συμβαίνει, το χάος θα συνεχίζεται και στο τέλος θα μιλάμε, αντί για διπλώματα, για....φρου φρου και αρώματα!