Ζώντας με αξιοπρέπεια

                     

του Μανόλη Μπουχαλάκη

Αλήθεια, πότε σταματά να εξελίσσεται ο καθηγητής των Αγγλικών και γενικά των ξένων γλωσσών;

Η απάντηση είναι ποτέ. Μέχρι η προχωρημένη ηλικία ή κάποια νευροεκφυλιστική νόσος να αρχίσει να "σβήνει" το φως των εγκεφαλικών κυττάρων, ο καθηγητής μαθαίνει. Νέες λέξεις, νέες έννοιες.

Άλλωστε τι είναι η γλώσσα; Ένα ρέον ποτάμι, μια κινούμενη θάλασσα στην οποία δεν υπάρχουν απόλυτα σταθερά σημεία. Λέξεις έρχονται, λέξεις εξαφανίζονται, ιδιωματισμοί περνούν και χάνονται σαν διάττοντες αστέρες, νέα jargon εμφανίζεται, νέες επιστήμες φτάνουν παρέα με το δικό τους λεξιλόγιο.

Άν ο διδάσκων δεν παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις στα αγγλικά, θα μείνει πίσω. Θα τον ξεπεράσουν οι εξελίξεις και θα καταντήσει να μοιάζει σαν κάποιο από τα αγάλματα Μοάϊ της Νήσου του Πάσχα που αγναντεύουν τον ωκεανό αέναα, ακίνητα.

Είτε λόγω ανάγκης όμως είτε λόγω αγάπης προς τη γλώσσα, η μεγάλη πλειοψηφία των διδασκόντων ενημερώνεται, ψάχνει, μαθαίνει, εμβαθύνει. Παρακολουθεί συνέδρια, ημερίδες, webinars, εκθέσεις. Παίρνει επιμορφωτικά διπλώματα, μεταπτυχιακά, δημοσιεύει εργασίες, μετέχει σε φόρα και σε ομάδες διδασκόντων. 

Οι άνθρωποι αυτοί αξίζουν σεβασμό.

Δεν αξιώνουν να τους προσκυνά κάποιος, ούτε να τους θεωρεί "ιερά τοτέμ". Ξέρουν πως η ομορφιά τους θα περάσει, το σφρίγος τους θα μειωθεί, οι ασθένειες θα τους επισκεφτούν. Γνωρίζουν πολύ καλά πως με τα χρόνια θα ζητούν περισσότερη ησυχία, πιο πολλές στιγμές στη φύση, μακριά από τη βουή και τη συνεχή κίνηση της κοινωνίας.

Αξιώνουν όμως να γίνεται ο κόπος τους και το απάνθισμα σοφίας που έχουν αποκομίσει, σεβαστά.

Ζητούν να αμείβονται με αξιοπρέπεια. Δεν τους ενδιαφέρουν τα "σύγχρονα περιβάλλοντα εργασίας" και τα "ανταγωνιστικά πακέτα αποδοχών" τα οποία σε μερικές, συχνά όχι λίγες, περιπτώσεις υποκρύπτουν εκμετάλλευση. 

Επιθυμούν να κρίνονται κυρίως με βάση την εμπειρία, τις γνώσεις και την εν γένει προσωπικότητα τους και όχι με βάση το φύλο, τα κιλά τους, το ύψος τους, το skin complexion τους ή το αν δείχνουν σέξι ή σαν το Γυμνασιάρχη "Βεβαίως, βεβαίως" στην ταινία "Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο".

Τούτων λεχθέντων, δεν υποτιμάται ο ρόλος των νέων και "φρέσκων" διδασκόντων, οι οποίοι με την ενέργεια τους και τη φρεσκάδα τους συβάλλουν στη ζωντάνια της εκπαιδευτικής διαδικασίας όταν, όπως είναι καλώς γνωστόν, τα περισσότερα υπάρχοντα βιβλία έχουν βαρεία, στριφνή ύλη, ανεξάρτητα της προσπάθειας αυτή να γίνει γλυκυτέρα μέσα από καρτούν και τραγούδια.

Άν όμως ο νέος διδάσκων κομίζει φρεσκάδα και ζωτικότητα και φυσικά κι αυτός με τη σειρά του μπορεί να αξιώνει σεβασμό και προάσπιση των δικαιωμάτων του, ο παλαιότερος πρέπει να τυγχάνει διπλάσιας τιμής και σεβασμού.

Κι αυτό όχι γιατί άσπρισαν τα μαλλιά του ή επειδή φορά γυαλιά πρεσβυωπίας ή γιατί φέρει τεχνητή οδοντοστοιχία.

Αλλά γιατί δαπάνησε τα χρόνια του για ένα σκοπό: Να μάθει και να γίνει καλύτερος.

Να μεταλαμπαδεύσει το απόσταγμα αυτό της γνώσης σε άλλους ανθρώπους ώστε αυτοί να γίνουν καλύτεροι. Όχι αγγλομαθείς, σοφότεροι άνθρωποι. 

Οι σοφότεροι άνθρωποι τείνουν να παίρνουν και σοφές αποφάσεις. Οι σοφές αποφάσεις φέρνουν λιγότερη δυστυχία. 

Λιγότερη δυστυχία ίσον πιο χαρούμενος κόσμος.

Λοιπόν, οι καθηγητές αυτοί αξίζουν. Είναι επένδυση, είναι assets, είναι πηγές καθαρών υδάτων.

Όσοι τους παζαρεύουν για να κερδίσουν ένα ευρώ την ώρα, αυτοί οι ίδιοι θα χάνουν. 

Όσοι τους λένε πως υπάρχουν κι άλλοι που ευχαρίστως θα πάρουν τη θέση τους, τόσο η αξία τους θα μεγαλώνει. 

Και όσοι τους στηρίζουν και τους σέβονται, μόνο όφελος θα έχουν.

Ο Μανόλης Μπουχαλάκης είναι καθηγητής της Αγγλικής, απόφοιτος του Βρετανικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, εξεταστής προφορικών μέλος του Association of Language Testers in Europe και συγγραφέας ξενόγλωσσων νουβελών.