Να μην ξεχάσω τον καφέ!

του Μανόλη Μπουχαλάκη

Το έχουν δει το έργο όλοι όσοι ασχολούνται με τη διδασκαλία της Αγγλικής. 

Δυστοκία στην εξασφάλιση των απαιτούμενων ωρών διδασκαλίας λόγω ενασχόλησης του μαθητή, ή και του ενηλίκου, με χίλια μύρια πράγματα.

Κιθάρα, χοροί, μπάσκετ, πόλο, βόλεϊ, ποδόσφαιρο, τένις, σκάκι, τάβλι, γκρινιάρη, διαγωνισμούς λογοτεχνικούς, πρωταθλήματα παντός τύπου, καράτε, μου τάϊ, ελληνορωμαϊκή πάλη, κατς, ξιφασκία, ιστιοπλοϊα, καταδύσεις, αλεξίπτωτο πλαγιάς, μπάντζι - τζάμπινγκ, trekking, canyoning, καρτ, αγώνες ποδηλάτου, η λίστα δεν έχει τελειωμό.

Τυγχαίνει δε πάντοτε, μα πάντοτε, ο εκάστοτε "δάσκαλος" των ανωτέρω δραστηριοτήτων να μη σηκώνει μύγα στο σπαθί του και να απαιτεί, σε βαθμό σχεδόν βιαιοπραγίας, να τηρούνται τα ωράρια και οι προπονήσεις/συνεδρίες που αυτός έχει ορίσει.

Οι δε γονείς, είναι συχνά αφοπλιστικά ειλικρινείς: Μα αφού το παιδί είναι ταλέντο, θα γίνει ο επόμενος Κριστιάνο Ρονάλντο, ο επόμενος Νουρέγιεφ, ο Παγκανίνι, ο Μέντελσον, ο επόμενος Ολυμπιονίκης ή Βαλκανιονίκης, γιατί να του κόψουμε τα φτερά;

Δυστυχώς για αυτούς, πρέπει να ξέρουν την αλήθεια.

Μετά τη δευτέρα τάξη ενηλίκων, έχουν δυο επιλογές: Είτε εφαρμόζεις πιστά το τετράωρο, τουλάχιστον, που προστάζει ο καθηγητής αγγλικών, είτε παίζεις ρώσικη ρουλέτα με επτά σφαίρες στη θαλάμη και με μόνο μια άδεια θέση. Με λίγα λόγια, την πάτησες.

Η τρίτη τάξη των Αγγλικών είναι το μεγάλο threshold. Είτε την περνάς χωρίς κενά και προχωράς, είτε μαζεύεις κενά και επέρχεται το χάος. 

Δεν αρκεί το ότι το παιδί σου είναι ταλέντο στα Αγγλικά. Σε λίγο καιρό θα τρέχεις και δεν θα φτάνεις. Θα αλλάζεις τον ένα καθηγητή μετά τον άλλο και οι άνθρωποι θα ξύνουν το κεφάλι τους για το πως θα λύσουν το γρίφο τον άλυτο. Θα προτείνουν μια, δυο, τρεις λύσεις, αλλά....πάλι ώρες θα χρειαστούν. Και μάλιστα και πολλές επαναλήψεις. Και περισσότερα λεφτά. 

Όμως μέχρι τότε και παρά τις αλχημείες ορισμένων διδασκόντων (σημ: δεν υπάρχουν βιβλία που καλύπτουν κενά δύο ή τριών τάξεων, forget about it), το πουλάκι θα έχει πετάξει. 

Όλο αυτό το μπάχαλο γίνεται διότι τα Αγγλικά θεωρούνται ως είδος σουπερμάρκετ που το βάζουν στο καλάθι μαζί με όλα τα άλλα γιατί είναι νοικοκυραίοι και κάνουν το κουμάντο τους σε όλα.

Θα πάρετε ρύζι; Θα πάρω. Μακαρόνια; Οπωσδήποτε, ειδικά το νούμερο 10. Ζάχαρη; Ναι, ναι, την ακατέργαστη που κάνει καλό και στο ζάχαρο. Τυρί; Αυτό και αν είναι απαραίτητο, αλλά αυτό με τα χαμηλά λιπαρά. Ξέχασα τίποτα; Α, να μην ξεχάσω τον καφέ! Αυτόν με τη γεύση salted caramel!