Ο δύσβατος δρόμος μετά το Πανεπιστήμιο για τους ενήλικες που μαθαίνουν Αγγλικά

 

του Μανόλη Μπουχαλάκη

Πολλοί λένε πως η απόκτηση ενός πιστοποιητικού γλωσσομάθειας θα τους βοηθήσει να αποδώσουν στη σχολή τους στο Πανεπιστήμιο. Αυτό είναι μια ορθή θέση, αφού τα πανεπιστήμια είναι ανώτατα ιδρύματα στα οποία η γνώση είναι υψηλού επιπέδου και επειδή ο κόσμος όλος είναι συνδεδεμένος μέσω διαδικτύου πλέον, η ανεύρεση πληροφοριών και βιβλιογραφίας είναι πολύ εύκολη για όποιον ξέρει καλά αγγλικά.

Βέβαια, υπάρχουν και αυτοί που θα ενδώσουν στον πειρασμό να λάβουν βοήθεια από "γραφεία" που  παρέχουν συμβουλές στη συγγραφή εργασιών - και κάποια εξ αυτών κάνουν ακόμη περισσότερα- , ή, να αναζητήσουν διέξοδο μέσω της τεχνητής νοημοσύνης η οποία πλέον μπαίνει σε μια mainstream κατεύθυνση με άγνωστες για την ώρα προεκτάσεις. 

Είτε λοιπόν δια της σκληρής μελέτης είτε δια των...διευκολύνσεων πάσης φύσης, ο σπουδαστής θα πάρει ένα πτυχίο το οποίο και θα επισυνάψει στο βιογραφικό του. 

Δυστυχώς όμως, παρατηρείται το φαινόμενο απόφοιτοι σχολών να μην θυμούνται τα αγγλικά που ήξεραν στην εφηβεία τους. Λογικό άλλωστε αφού τα πιστοποιητικά εξετάζουν γενικά αγγλικά στην πλειοψηφία τους ενώ στα ΑΕΙ παίζει μεγάλο ρόλο η ορολογία της εκάστοτε ειδίκευσης. 

Για αυτό μετά την αποφοίτηση τους, ακόμη και μετά την έναρξη της σταδιοδρομίας τους, πολλοί αναζητούν "φρεσκάρισμα" στα αγγλικά τους, ιδιαίτερα στα προφορικά. 

Εδώ όμως υπάρχει ένα πρόβλημα. 

Μετά την αποφοίτηση και την ένταξη στην αγορά εργασίας, ο απόφοιτος και νυν εργαζόμενος δεν έχει ούτε τη φρεσκάδα της εφηβείας μα ούτε και τον απαραίτητο χρόνο. Διαθέτει μεν γυμνασμένο μυαλό και πειθαρχεία, αλλά παράλληλα διαθέτει και...οικογένεια, πιεστική δουλειά και αρκετό στρες.

Όλα τα παραπάνω λειτουργούν επιβαρυντικά για τον άνθρωπο αυτό, κάτι το οποίο αντανακλάται και στα μαθήματα του: Αλλάζει ημερομηνίες, μειώνει το χρόνο μελέτης του, τίθεται σε μια κατάσταση αμηχανίας και εντροπής και, φυσικά, μπορεί να σηκώσει τα χέρια ψηλά και να εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια. 

Όλο αυτό μπορεί να δημιουργήσει μια αίσθηση απόγνωσης και απογοήτευσης και δυστυχώς ο καθηγητής οφείλει να είναι προετοιμασμένος για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. 

Είναι σημαντικό να υπάρχει custom made υλικό για τον κάθε ενήλικο και να υφίσταται ετοιμότητα πλήρους εγκατάλειψης σειρών βιβλίων που κινούνται ορθολογικά. Στους ενήλικες δεν υπάρχει μια δεδομένη διαδρομή. Αντιθέτως, συνήθως υπάρχουν πολλές διαδρομές με παρακάμψεις, στροφές και...ατυχήματα. 

Η ενθάρρυνση και η στήριξη πρέπει να είναι δεδομένη εκ μέρους του διδάσκοντα, αλλά πρέπει επίσης εκ των προτέρων να γίνεται ενημέρωση για το τι έχει ο δρόμος μπροστά μας και πόση δουλειά και αφοσίωση απαιτείται για να φτάσει κάποιος σε αίσιον πέρας. 

Τυχόν αλχημείες του στυλ "ας κάνουμε δύο τάξεις σε μια" ή "για πάμε ένα ταχύρρυθμο που είμαι και πολύ έμπειρος και θα σε κάνω να πετάς" καλό θα ήταν να λείπουν. 

Στους ενήλικες κάποιες φορές μπορεί να έχει ισχύ, δυστυχώς, ο νόμος του...Μέρφι.