Ενήλικες σπουδαστές; Show some authority!

 του Μανόλη Μπουχαλάκη

Στο θέμα έχουμε αναφερθεί ξανά. Ο ενήλικας σπουδαστής είναι ένα treasure trove προκλήσεων και απαιτεί μεγάλη υπομονή, ευρηματικότητα και ευφυϊα στη διαχείρηση του.

Κατ' αρχάς, είναι κοινώς αποδεκτό πως ένα 50-60% των ενηλίκων εγκαταλείπει πρόωρα τα μαθήματα του για πολλούς λόγους. Δεν προλαβαίνει να διαβάσει, ψάχνει συνεχώς για φθηνά (ή δωρεάν) μαθήματα, έχει προβλήματα μαθησιακά, οικογενειακά, προσωπικά, οικονομικά, κλπ. Μα το κυριότερο, έχει πολύ λανθασμένες προσδοκίες για το πόσο γρήγορα μπορεί να μάθει.

Για αυτό πολλοί λένε πως θέλουν "μόνο να συννενοούνται" ενώ είναι πρόδηλο πως πίσω από την ατάκα αυτή κρύβεται μια σφοδρή επιθυμία για να τα έχουν όλα άμεσα, άκοπα και με ελάχιστο κόστος.

Η θέση του καθηγητή αγγλικών πρέπει να είναι αταλάντευτη. Αυτό είναι το επίπεδο σου (μετά από τεστ), τόσες ώρες θες για να φτάσεις στον προορισμό σου, τόσο θα πιάσει, χωρίς να χάνεις μαθήματα δια πάσαν νόσον και πάσα ασθένεια (παραφράζω την αυθεντική περικοπή της Βίβλου).

Κατόπιν, είναι ελεύθερος ο σπουδαστής να επιλέξει αν θα ακολουθήσει το πρόγραμμα σπουδών ή αν θα θελήσει να βρει μια κοπελίτσα φοιτήτρια να κάνει και λίγο φλερτ (αν μιλάμε για άνδρα), ή για να εξοικονομήσει το θαυμαστό ποσόν των 200-300 ευρώ το επτάμηνο καταλήγοντας στην ίδια φοιτήτρια ή σε κάποιο φροντιστήριο που του υπόσχεται Λόουερ σε δυο εβδομάδες με 49 ευρώ ή τα λεφτά σας πίσω και δώρο ένα σετ ποτηριών της Άκρον Ίλιον Κρυστάλ (για όσους τη θυμούνται).

Τάξη στο χάος μπορεί να μπει κάλλιστα, αρκεί να μην υπάρξει δισταγμός ή φόβος από την πλευρά του καθηγητή. Πρέπει επίσης να θυμόμαστε πως όποιος μας πει πως έχει αλλάξει πολλούς καθηγητές, δεν σημαίνει πως δι' ασήμαντον αφορμήν και επί ηλιθία προφάσει, δεν μπορεί να αλλάξει και εμάς.

Ο τίμιος, ξεκάθαρος διδάσκων που θέτει το ακριβές πλαίσιο της δουλειάς, είναι και ο έχων το απαραίτητο κύρος και την πυγμή για να διδάξει τη γλώσσα σε αυτό το πολύ ειδικό κομμάτι των σπουδαστών. 

Άλλωστε, υποτίθεται πως οι ειδικοί είμαστε εμείς. Η διδασκαλία δεν είναι sur mesure για τον κάθε ένα. Μικρές τροποποιήσεις υπάρχουν και πρέπει να υπάρχουν. Λάστιχο όμως δεν δυνάμεθα να γίνουμε. Ο άνθρωπος - λάστιχο, ήταν ένας και τον έλεγαν Τιραμόλα στα κόμικς. Εμείς τέτοιες δυνατότητες δεν έχουμε!

Η προδιαγεγραμμένη πορεία της Τεχνητής Νοημοσύνης στην εκμάθηση των Αγγλικών

του Μανόλη Μπουχαλάκη

Ο ενθουσιασμός που προκαλεί η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΑΙ) στις τάξεις κάποιων διδασκόντων, είναι εν μέρει δικαιολογημένος. Δεν είναι μικρό πράγμα να λες στο ChatGPT "φτιάξε μου πέντε ασκήσεις γραμματικής και δύο κείμενα με πολλαπλές επιλογές κατανόησης" και σε λίγα δευτερόλεπτα να έχεις το υλικό που ζήτησες.

Μέχρι τώρα, η κατασκευή custom υλικού ήταν μια μικρή οδύσσεια. Πολλοί εκδοτικοί οίκοι ήταν και είναι "οχυρωμένοι" πίσω από το υλικό στο οποίο έχουν την πνευματική ιδιοκτησία και δεν έχουν αποδεσμεύσει πολύ υλικό για τους καθηγητές παρά μόνο αυτό που έχει άμεση σχέση με τους τίτλους των βιβλίων που έχουν εκδώσει.

Όποιος, δε, αναζητούσε δωρεάν υλικό στο Ίντερνετ, συχνά έπεφτε πάνω σε μνημειώδους προχειρότητας ιστοσελίδες με εργασίες φτιαγμένες από ανθρώπους εξαιρετικά περιορισμένων γνώσεων, με πολλά λάθη και απίθανα, ατυχέστατα παραδείγματα.

Συν τοις άλλοις είχαμε και τη δαμόκλειο σπάθη της απειλής νομικών κυρώσεων για όσους έβγαζαν μια φωτοτυπία από βιβλίο για εξτρά υλικό στην τάξη (αξέχαστα τα emails εκδοτικού οίκου που πληροφορούσε πως έχουν υποβληθεί Χ μηνύσεις για φωτοτυπίες βιβλίων τους).

Όλα αυτά η Τεχνητή Νοημοσύνη ήρθε να τα ταρακουνήσει εκ θεμελίων. Τώρα, ουδέν θέμα παραβίασης πνευματικών δικαιωμάτων υφίσταται, ενώ το υλικό είναι κατά κανόνα ακριβές και με δυνατότητα βαθμονόμησης του σε ευκολότερο ή δυσκολότερο.

Προφανώς το παλαιό σύστημα πλέον έχει τελειώσει και αναμένεται μεγαλύτερη ενσωμάτωση εργαλείων ΑΙ στη συγγραφή βιβλίων και τεστ. Το κατά πόσο αυτό θα επηρεάσει τις συγγραφικές ομάδες των εκδοτικών οίκων, μένει να φανεί.

Πάμε τώρα στους μαθητές. 

Εδώ τα πράγματα είναι πολύ απλά. Θα υπάρξουν τρεις περιπτώσεις χρήσης της ΑΙ. Η πρώτη περίπτωση σπουδαστών θα είναι αυτοί που θα πατήσουν πάνω στην ΑΙ για να κάνουν επαλήθευση των γνώσεων τους, δηλαδή η Τεχνητή Νοημοσύνη θα λειτουργήσει επικουρικά και ως επιπλέον εξάσκηση.

Η δεύτερη περίπτωση είναι οι λεγόμενοι μέτριοι μαθητές οι οποίοι θα μπορέσουν να πάρουν κάποια παραπάνω βοήθεια σε συνδυασμό με την καθοδήγηση του καθηγητή, ώστε να έχουν την ευκαιρία να καλύψουν τα κενά τους πριν φτάσουν σε δύσκολες τάξεις.

Η τρίτη περίπτωση αφορά μαθητές που για διάφορους λόγους δεν έχουν ζήλο για μάθηση και θεωρούν πως εκτελούν αγγαρεία. Εδώ η χρήση της ΑΙ αναμένεται να είναι εκτεταμένη και υπό τη μορφή πλαστών εκθέσεων και εργασιών. Φυσικά, ο έμπειρος καθηγητής πολύ εύκολα θα μπορέσει να διαπιστώσει την απάτη, αν και δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα αν ο σπουδαστής επιλέγει συνειδητά να εξαπατά τον εαυτό του και τους άλλους.

Είναι ασφαλές να συμπεράνουμε πως κεντρικός πυλώνας της μάθησης θα παραμείνει η ανθρώπινη προσπάθεια, η ανθρώπινη νοημοσύνη και οι ικανότητες του κάθε ανθρώπου. Εξίσου αναμενόμενη είναι η αύξηση των κρουσμάτων παραπλάνησης και χαλαρότητας από την πλευρά των σπουδαστών, κάτι όμως το οποίο πρέπει να τους υποδειχθεί ως επιβλαβές καθότι στην αληθινή ζωή το μυαλό και οι δεξιότητες παίζουν σημασία.

Παράταση εγγραφών VTCT Skills Μαϊου 2025

 

ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΕΓΓΡΑΦΩΝ – MAY 2025 EXAMS

Οι εγγραφές για την εξεταστική περίοδο πιστοποίησης της Αγγλικής γλώσσας Μαΐου 2025 παρατείνονται μέχρι και τις 20 Μαΐου.

 Αν δεν έχετε ολοκληρώσει ακόμη τη διαδικασία, έχετε λίγο επιπλέον χρόνο για να εξασφαλίσετε τη συμμετοχή σας.

 Κάντε την εγγραφή σας άμεσα μέσω της επίσημης φόρμας:
 https://besa.edu.gr/eksetaseis-eggrafes

Για οποιαδήποτε διευκρίνιση, οι ενδιαφερόμενοι παρακαλούνται να επικοινωνήσουν ως εξής :
 info@besa.edu.gr
 2103241183 | 6981965689

ΕΙΔΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ : CIOL Diploma in Translation

 

H B.E.S.A., o ο γνωστός ξενόγλωσσος εκπαιδευτικός φορέας στην Ελλάδα, προσφέρει σε κάθε ενδιαφερόμενο το CIOL Diploma in Translation, ένα μοναδικό επαγγελματικο "εργαλείο" για όποιον ενδιαφέρεται να εμβαθύνει στη γνώση της Αγγλικής γλώσσας δια της μετάφρασης.

Το CIOL Level 7 Diploma in Translation (DipTrans) ορίζεται σε επίπεδο Master (Αγγλικό Πλαίσιο Προσόντων επίπεδο 7) και είναι το προσόν για όποιον/α εργάζεται ή επιθυμεί να εργαστεί ως ανεξάρτητος/η μεταφραστής/ρια ή ως μεταφραστής/ρια για εταιρείες και οργανισμούς σε όλο τον κόσμο, καλύπτοντας την ανάγκη του/της για το υψηλοτέρου επιπέδου προσόντα επαγγελματία μεταφραστή/ριας.

Το DipTrans θεωρείται ως το κορυφαίο μεταφραστικό προσόν εδώ και περισσότερα από 30 χρόνια και είναι πλέον πλήρως διαθέσιμο ηλεκτρονικά. Λαμβάνεται σε περίπου 40 χώρες ετησίως, καθώς οι υποψήφιοι/ες σε όλο τον κόσμο αναγνωρίζουν τα οφέλη σταδιοδρομίας που μπορεί να αποφέρει.

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα;

Το DipTrans υπάγεται στο και ρυθμίζεται από το Ofqual, τον Βρετανικό Οργανισμό Πιστοποίησης, και άλλους  στο Ηνωμένο Βασίλειο και βασίζεται στην τεχνογνωσία και τα πρότυπα  του Chartered Institute of Linguists.

Είναι ένα διεθνώς αναγνωρισμένο προσόν που θα βελτιώσει την απασχολησιμότητα και τις προοπτικές σταδιοδρομίας σας.

Με αυτό θα δικαιούστε:

• Να χρησιμοποιήστε τα μεταονομαστικά DipTrans μετά το όνομά σας
• Να αιτηθείτε εγγραφής ως Μέλος στο Chartered Insitute of Linguists

The UK Ancient Universities : The University of Oxford

 

                                         

The University of Oxford is a collegiate research university in Oxford, England - colloquially known just as Oxford. There is evidence of teaching as early as 1096, making it the oldest university in the English-speaking world and the world's second-oldest university in continuous operation. It grew rapidly from 1167, when Henry II banned English students from attending the University of Paris.

 After disputes between students and Oxford townsfolk, some Oxford academics fled northeast to Cambridge, where they established the University of Cambridge in 1209. The two English ancient universities share many common features and are jointly referred to as Oxbridge.

The University of Oxford comprises 43 constituent colleges, consisting of 36 semi-autonomous colleges, four permanent private halls and three societies (colleges that are departments of the university, without their own royal charter). and a range of academic departments which are organised into four divisions. 

Each college is a self-governing institution within the university, controlling its own membership and having its own internal structure and activities. All students are members of a college. The university does not have a main campus, but its buildings and facilities are scattered throughout the city centre. 

Undergraduate teaching at Oxford consists of lectures, small-group tutorials at the colleges and halls, seminars, laboratory work and occasionally further tutorials provided by the central university faculties and departments. Postgraduate teaching is provided in a predominantly centralised fashion.

Oxford operates the Ashmolean Museum, the world's oldest university museum; Oxford University Press, the largest university press in the world; and the largest academic library system nationwide. In the fiscal year ending 31 July 2024, the university had a total consolidated income of £3.05 billion, of which £778.9 million was from research grants and contracts.

Oxford has educated a wide range of notable alumni, including 31 prime ministers of the United Kingdom and many heads of state and government around the world. As of October 2022, 73 Nobel Prize laureates, 4 Fields Medalists, and 6 Turing Award winners have matriculated, worked, or held visiting fellowships at the University of Oxford, while its alumni have won 160 Olympic medals. Oxford is home to numerous scholarships, including the Rhodes Scholarship, one of the oldest international graduate scholarship programmes in the world.

History

In 1605, Oxford was a walled city with several colleges outside the city walls.

The University of Oxford's foundation date is unknown. In the 14th century, the historian Ranulf Higden wrote that the university was founded in the 10th century by Alfred the Great, but this story is apocryphal. It is known that teaching at Oxford existed in some form as early as 1096, but it is unclear when the university came into being.Sch olar Theobald of Étampes lectured at Oxford in the early 1100s.

It grew quickly from 1167 when English students returned from the University of Paris. The historian Gerald of Wales lectured to such scholars in 1188, and the first known foreign scholar, Emo of Friesland, arrived in 1190. The head of the university had the title of chancellor from at least 1201, and the masters were recognised as a universitas or corporation in 1231. The university was granted a royal charter in 1248 during the reign of King Henry III. After disputes between students and Oxford townsfolk in 1209, some academics fled from the violence to Cambridge, later forming the University of Cambridge.

The students associated together on the basis of geographical origins, into two 'nations', representing the North (northerners or Boreales, who included the English people from north of the River Trent and the Scots) and the South (southerners or Australes, who included English people from south of the Trent, the Irish and the Welsh). In later centuries, geographical origins continued to influence many students' affiliations when membership of a college or hall became customary in Oxford. In addition, members of many religious orders, including Dominicans, Franciscans, Carmelites, and Augustinians, settled in Oxford in the mid-13th century, gained influence and maintained houses or halls for students.

At about the same time, private benefactors established colleges as self-contained scholarly communities. Among the earliest such founders were William of Durham, who in 1249 endowed University College, and John Balliol, father of a future King of Scots; Balliol College bears his name. Another founder, Walter de Merton, a Lord Chancellor of England and afterwards Bishop of Rochester, devised a series of regulations for college life; Merton College thereby became the model for such establishments at Oxford, as well as at the University of Cambridge. Thereafter, an increasing number of students lived in colleges rather than in halls and religious houses.

In 1333–1334, an attempt by some dissatisfied Oxford scholars to found a new university at Stamford, Lincolnshire, was blocked by the universities of Oxford and Cambridge petitioning King Edward III. Thereafter, until the 1820s, no new universities were allowed to be founded in England, even in London; thus, Oxford and Cambridge had a duopoly, which was unusual in large western European countries.

                         

Renaissance period

The new learning of the Renaissance greatly influenced Oxford from the late 15th century onwards. Among university scholars of the period were William Grocyn, who contributed to the revival of Greek language studies, and John Colet, the noted biblical scholar.

With the English Reformation and the breaking of communion with the Roman Catholic Church, recusant scholars from Oxford fled to continental Europe, settling especially at the University of Douai. 

The method of teaching at Oxford was transformed from the medieval scholastic method to Renaissance education, although institutions associated with the university suffered losses of land and revenues. As a centre of learning and scholarship, Oxford's reputation declined in the Age of Enlightenment; enrolments fell and teaching was neglected.

In 1636, William Laud, the chancellor and Archbishop of Canterbury, codified the university's statutes. These, to a large extent, remained its governing regulations until the mid-19th century. Laud was also responsible for the granting of a charter securing privileges for the University Press, and he made significant contributions to the Bodleian Library, the main library of the university. 

From the beginnings of the Church of England as the established church until 1866, membership of the church was a requirement to graduate as a Bachelor of Arts, and "dissenters" were only permitted to be promoted to Master of Arts in 1871.

The university was a centre of the Royalist party during the English Civil War (1642–1651), while the town favoured the opposing Parliamentarian cause.

Wadham College, founded in 1610, was the undergraduate college of Sir Christopher Wren. Wren was part of a group of brilliant experimental scientists at Oxford in the 1650s, the Oxford Philosophical Club, which included Robert Boyle and Robert Hooke. This group, which has at times been linked with Boyle's "Invisible College", held regular meetings at Wadham under the guidance of the college's warden, John Wilkins, and the group formed the nucleus that went on to found the Royal Society.

With excerpts and photos from Wikipedia

Season's greetings to all! Merry Christmas and a Happy New Year!

 

Interesting! The history of singing Christmas carols

Carols were first sung in Europe thousands of years ago, but thesewere not Christmas carols as we know them

These were pagan songs sung at winter solstice celebrations, as people danced around stone circles. The word carol comes from the old French word 'carole', which meant a popular circle dance accompanied by singing.

Carols used to be written and sung during all four of the seasons. There used to be May carols and harvest carols, but it is only the tradition of singing them at Christmas which has really survived.

The ancient Roman pagan festival of Saturnalia, which honoured the agricultural god Saturn, took placed near the winter solstice. Due to when this holiday occurred, Saturnalia celebrations are said to be the source of many of the traditions we now associate with Christmas, such as wreaths, candles, feasting and gift-giving.

It was only later that carols began to be sung in church and to be specifically associated with Christmas.

In the 9th and 10th centuries, Northern European monasteries developed the Christmas hymn into a sequence of rhymed stanzas. The Parisian monk Adam of Saint Victor began to derive music from popular songs in the12th century, which introduced something closer to the traditional Christmas carol.

Early Christianity turned the pagan solstice tradition into a celebration for Christmas and gave people Christian songs to sing. In 129, a Roman Bishop said that a song called Angel's Hymn should be sung at a Christmas service in Rome.

Soon after this composers all over Europe started to write 'Christmas carols' but not many people liked them as they were written and sung in Latin, which was a language that not everybody could understand. By the time of the Middles Ages, many people had lost interest in celebrating Christmas altogether.

In 1223, Assisi's nativity plays in Italy had people sing songs or 'canticles' that told the Christian nativity story. Sometimes the choruses of these new carols were in Latin, but normally they were in a regional language that the people watching could understand and join in.

The new carols spread to France, Spain, Germany and other European countries. These often took the form of a dance in a circle with linked hands and everybody singing the songs.

Christmas carols in English first appeared in a 1426 work of John Awdlay, a Shropshire chaplain, who lists twenty five 'caroles of Cristemas', probably sung by groups of 'wassailers', who went from house to house.

The word ‘wassail’ was a toast and comes from the Old Norse ‘ves heill’ meaning ‘be well and in goodhealth’. But by the Victorian period wassailers were carolling groups who went around the town and would be rewarded with a hot, spiced drink, known as ‘wassail’.

When Oliver Cromwell and the Puritans came to power in England in 1647, the celebration of Christmas and singing carols was banished as it was judged a pagan festival.

However, carols survived as people still sang them in secret. But carols remained mainly unsung until Victorian times, when Christmas became a holiday families could enjoy and music became a big part of the celebrations. It would become a tradition to sing carols after the Christmas meal.

It was during this time that two Cornishmen, William Sandys and Davis Gilbert began collecting old seasonal music from villages all round England. Gilbert published two small collections of carols and Sandys published the lyrics and tunes to over 100 carols.

This created a carol resurgence and many composers created new ones like Good King Wenceslas, with many of these still familiar to us today such as God Rest Ye Merry Gentlemen and We Three Kings of Orient.

The publication in 1871 of Christmas Carols, New and Old by Henry Ramsden Bramley and Sir John Stainer was another significant contribution to a revival of carols in Victorian Britain.

England’s oldest surviving carol is While Shepherds Watched Their Flocks By Night, which has a 16th-century tune and 17th-century words, but these were not put together until the 19th century. The oldest popular carol, where music and words were written at the same time, is likely to be O Come All Ye Faithful at the end of the 18th century.

Jingle Bells was originally named The One Horse Open Sleigh when it waswritten and composed by James Lord Pierpont in 1857. The song was not initially received well by listeners and took many years to become one of the most popular Christmas songs.

In Charles Dickens' 1854 short story The Seven Poor Travellers, he describes a group of musicians performing in a town one winter’s evening: “As I passed along the High Street, I heard the Waits at adistance, and struck off to find them. They were playing near one of the old gates of the City, at the corner ofa wonderfully quaint row of red-brick tenements.”

The first carol service is believed to have been held at Truro Cathedral, Cornwall, in 1880.It was organised by Edward White Benson, the First Bishop of Truro, who later became theArchbishop of Canterbury.

Today, carol singers will more likely be found in town squares, shopping centres and visiting hospitals andresidential care homes – and rather than waiting to be rewarded with a cup of wassail, modern carollers are more likely to ask for donations to charity.

Excerpt from the University of Plymouth

https://www.plymouth.ac.uk/discover/the-history-of-christmas-carols